Jak rozpoznać zaburzenia integracji sensorycznej

0
91

Żyjemy w świecie zmysłów. To właśnie dzięki nim możemy normalnie funkcjonować oraz komunikować się z otoczeniem. Każdego dnia docierają do nas setki rozmaitych wrażeń zmysłowych: światło, kolory, dźwięki, smaki, zapachy czy wrażenia dotykowe. Nasze życie nie byłoby możliwe bez właściwej organizacji oraz przetwarzania tych wszystkich informacji i doświadczeń. Pozwalają na to procesy integracji sensorycznej.

Integracja sensoryczna – czym jest

Z wielu procesów zachodzących w naszym ciele nawet nie zdajemy sobie sprawy. Najczęściej zaczynamy się nimi interesować, gdy coś przebiega nie tak. Integracja sensoryczna jest procesem zachodzącym stale i samoistnie. Niezwykle ważną rolę odgrywa w niej układ nerwowy, a także mózg będący swego rodzaju siedzibą wszystkich wrażeń zmysłowych. Bodźce docierające do mózgu za pomocą poszczególnych narządów (na przykład wzrokowe za pomocą oczu) są tam rozpoznawane, interpretowane i dzięki temu na podstawie zdobytych wcześniej doświadczeń mózg dokonuje właściwej reakcji. Gdy proces ten zostaje zakłócony lub nie jest w pełni rozwinięty, mówimy o zaburzeniach integracji sensorycznej. 
Mogą się one pojawić zarówno u małych dzieci, jak i w późniejszym wieku. Najczęściej na diagnozę zaburzeń trafiają dzieci w wieku przedszkolnym lub wczesnoszkolnym. Co ciekawe, podobne zaburzenia w ostatnich latach są rozpoznawane także u osób dorosłych. Wpływ ma na to coraz większa świadomość i wiedza na temat tego rodzaju zaburzeń. Im szybciej zostaną wykryte, tym większe szanse na ich wyleczenie oraz poprawę rozwoju dziecka.

Objawy zaburzeń 

Wielu rodziców zastanawia się, jakie objawy mogą wskazywać na zaburzenia integracji sensorycznej. U każdego dziecka sytuacja może wyglądać zupełnie inaczej, jednak do najbardziej ogólnych należą: zbyt duża lub zbyt mała wrażliwość na bodźce, nadpobudliwość ruchowa (lub odwrotnie – niska aktywność), osłabiona koordynacja wzrokowo-ruchowa, zaburzenia równowagi, trudności w skupieniu i koncentracji, problemy w nauce (trudność w utrzymaniu długopisu czy kredki w ręce, zapamiętywaniu, czytaniu, pracach manualnych takich jak wycinanie, rysowanie), ogólna niezgrabność ruchowa czy niechęć do nawiązywania kontaktów z innymi dziećmi. Zaburzenia integracji sensorycznej mogą współwystępować z takimi schorzeniami jak mózgowe porażenie dziecięce, spektrum autyzmu lub zespół Aspergera. 

Diagnoza i leczenie

Diagnoza zaburzeń integracji sensorycznej zwykle wymaga kilku spotkań ze specjalistą. Opiera się na szczegółowym wywiadzie z rodzicami, którzy mogą opowiedzieć o przebiegu ciąży i porodu, rozwoju dziecka, jego codziennych aktywnościach. Podczas kolejnej wizyty specjalista obserwuje dziecko, a także przeprowadza konkretne testy ustalające zakres zaburzeń. Tego rodzaju testy są przeprowadzane w odpowiednio wyposażonej sali integracji sensorycznej. Po postawieniu diagnozy terapeuta opracowuje przebieg terapii ukierunkowanej na konkretny rodzaj zaburzeń. Dzięki indywidualnemu podejściu do dziecka możliwe jest uzyskanie najlepszych efektów gdyż ćwiczenia zaspokajają jego potrzeby oraz pozwalają skutecznie działać w tych obszarach, które są nierozwinięte lub źle funkcjonują.
Podstawą terapii są rozmaite ćwiczenia wykonywane we wspomnianej już sali integracji sensorycznej – wykorzystuje się do nich różnorodne pomoce i przyrządy takie jak huśtawki, równoważnie, trampoliny, podwieszki, hamaki, duże piłki, ścieżki sensoryczne stymulujące dłonie i stopy, deskorolki, materace i zabawki. Mogą to być zarówno ćwiczenia motoryczne, manualne, związane z poprawą koordynacji wzrokowej lub ruchowej, czuciem głębokim albo równowagą. W przypadku dzieci nadpobudliwych terapia może być skupiona na przykład na wyciszeniu i zwiększeniu skupienia.
Wiele ćwiczeń przybiera formę zabawy, zaś niektóre mogą być wykonywane także w domu, z pomocą rodziców.

Terapia integracji sensorycznej przynosi bardzo obiecujące efekty i pozwala nie tylko na poprawę sprawności i wyleczenie objawów, ale również poprawę rozwoju dziecka, nabycie przez nie kompetencji społecznych oraz zwiększenie komfortu życia. W zależności od potrzeb, terapia może trwać od kilku miesięcy do kilku lat. Niezwykle ważna jest szybka diagnoza oraz regularne uczęszczanie na terapię. 

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here